જિંદગીનું સરવૈયું

તારા જેવા કેટલાય જ્યાં ઝૂકીને જતા રહ્યા
મારા જેવા કેટલાય ત્યાં થૂંકીને જતા રહ્યા
નાઈટ ડ્રેસ બદલવાય પળ ના ઉધાર મળી
જિંદગીનું સરવૈયુંય આમ મુકીને જતા રહ્યા :


મૃત્યુ આવીને જયારે હાથ તાલી દૈ જાય છે
ઇચ્છાઓનો સ્ટોક,બસ હાથ માં રહ્યી જાય છે
બે આંખની પાપણ પર,જે વાવ્યા'તા સ્વપ્ના
ચાર નારિયેળની વચ્ચે, વિખેરાઈ જાય છે

પોષાય તેવો માલ

હું ડુંગળીના પળની માફક ચહેરા પર ચહેરા ચઢાવીને ફરું છું.

અને દરેક ચહેરાની એક ખાસિયત રાખું છું.

કુટુંબ માં મોભી થયી જાઉં છું. વ્યવસાય માં બોસ બની જાઉં છું.

ભાણીય ભત્રીજાઓના ગ્રુપ માં હું જોકર બની જાઉં છું,

મિત્રોના વર્તુળ માં મીત્ર  બની જાઉં છું.

પછી રાત પડે પાછો મારી બખોલ માં ઘુસી

સુદ્ધાતમાંનું રટણ કરતા દરેક પડ પર ચઢેલી ધૂળ ને ખંખેરતો જાઉં છું. 

અને દેખું છું ટાંકી માંથી નીકળતા કચરાને .. 

અને ફરી સવાર પડે ને નીકળી પડું છું ચહેરા પર ચહેરા ઓઢીને.. 

હું મજાક કરું છું દુનિયા ની ને

મજાક બનું છું દુનિયાની 

મને પોષાય તેવો માલ હું ભરું છું 

જેને તે પોષાય તે માલ લઇ જાય છે. 

દુકાન બસ ચાલે છે, આમ ભગવાનના ભરોશે

હું દુકાન નો માલિક થયી જોયા કરું..

છત્રી ખોલીને,વાદળ રિસાઈ ગયા

છાયડાની બાધા આપી,વૃક્ષોને સમજાવ્યા 
દાણાના વચનો આપી પંખી ને ટકાવ્યા
કોઈ,ચોતરે પડેલ દાણાને અડ્યું નહિ પછી,
એક પથ્થર ફેક્યોને માળા ખાલી કરી ગ્યા 

એની આંગળીના ટેરવે પર્વત ટકાવ્યો'તો 
આંસુઓની શાખ પર સંબંધ ટકાવ્યો'તો 
માછલી પણ તરીને થાકી ગઈ ઝાંઝવામાં 
એક કાંકરી ખેચીને બધા કિલ્લા ખરી ગ્યા 




દોસ્તીની શરત પર દુશ્મની ટકાવી'તી
આંશુની શરમ પર લાચારી છુપાવી'તી 
એની સ્મશાનમાય એણે હલચલ મચાવી 
અમે છાના ના રહ્યા તો તે ઉભા થઇ ગ્યા 
સુરજેય આણ દઈને કંકુથી વધાવ્યા'તા 
પવનો લઇ આવ્યાં ને હેતથી પંપાળયા'તા 
ધામધૂમ થી આવ્યા પણ,ટીપું ના વરસ્યા 
અમે છત્રી ખોલીને,વાદળ રિસાઈ ગયા

હું...તું...અને ધર્મ. હતું ..ટુ ટુ ટુ તુતુતું

"ભગવાન છે અને તે દરેક નું ધ્યાન રાખે છે" તે કાયર/નાશીપાશ થયેલા લોકોને આપવામાં આવતી સાંત્વના છે.તે માણશે સર્જેલું fiction છે. હકીકત એ છે કે કુદરતના નિયમો થી બહાર કશું થતું નથી. અરે આ ભગવાન પણ જો પાછો આવશે તો પણ તે એના નિયમને આધીન થયીને જ આવશે. તે માણસ જ હશે 'ને જ્ઞાન પામીને ભગવાન બનશે.     

___________________________________________________________

હું અને સયમ?  ક્યારેય નહોતું પાળ્યું. કરોડો વર્ષથી કેટલાય જન્મો માં ભોગવીને આવ્યો છું. આ તો અત્યારે હવે સાપની કાંચળીઓ ઉતરે છે અને ડુંગળીના પળોની માફક રીલ બધા ફરે છે. હવે થયો છે પુરુસાર્થ... બસ જેવો હતો તેવો પાછો સુધ્ધ થઇ જાઉં.

___________________________________________________________   

જૈનો ભલે કહે કે હવે કોઈ તીર્થંકર નહિ થાય, ચાલો માની લઈએ.પણ જ્ઞાની અને કેવળ જ્ઞાની વિષે કોઈ શક નથી. તે આવે છે અને આવતા રહે છે, આંખો પર મંતવ્યો,રૂઢિઓ,પૂર્વગ્રહો, ગાંઠો અને ગ્રંથીઓ  નું સામ્રાજ્ય છવાયેલું છે એટલે બાજુમાં બેઠો જ્ઞાની પણ કેમ દેખાશે ?

___________________________________________________________

આપણી જૂની  વખણાયેલી , વંચાયેલી  fictions  માં ભગવાન પહેલા મારઝૂડ/લડાઈ/ચમત્કારો કરીને દૈત્યો પાશે થી લોકોને બચાવે છે અને લોકોને કઈ કરવાનું રહેતું નહિ.એ શારીરિક સક્તિઓથી મુક્તિની વાત હતી.પણ પછીના અરસામાં આવેલા ભગવાનોએ જ્ઞાનનો, વિચારણાનો, પ્રેમ નો રસ્તો બતાવ્યો. અને લોકોને જગાડવાનો રસ્તો બતાવ્યો.  અને પછી સરુ થયી માનશીક સક્તિઓથી વિજય મેળવવાનો. પહેલા લોકોને છોડાવવાની વાતો હતી હવે આતો, પોતાને છૂટવાની વાત છે.    

___________________________________________________________

કૃષ્ણએ મારઝૂડ અને જ્ઞાન નું સંયોજન બતાવ્યું.પહેલા લોકોને પોતાને છૂટવાના કોઈ રસ્તા બતાવવામાં નહોતા આવ્યા. એમને બસ, "તમને દુખ માંથી બચાવવા કોઈ આવશે" નું ગાજર પકડાવ્યું હતું. પછી કૃષ્ણ, મહાવીર, બુદ્ધ વગેરે એ લોકોને ઝંઝોડ્યા અને અહી થી ભાગો ની વાત કરી. જન્મોના ચક્કરોથી જ છૂટવાની વાત કરી. શક્તિ ઉપર સમજ નો લેપ લગાડ્યો.  

___________________________________________________________

એટલા  માટેજ  આપણાં ભગવાન વિશેની કલ્પનાઓ કરીને જે પિક્ચર્સ બનાવવામાં આવે છે, વર્ણનો કરવામાં આવે છે તેમાં શક્તિનું પ્રદશન કરવા હાથોની વિકૃતિ પણ પ્રતીકાત્મક રીતે કરવામાં આવે છે. આંખોમાં ક્રોધ હોય તેવા માતાજીઓ નું ચિત્રણ કરવામાં આવે છે. એક હાથમાં શક્તિ અને બીજા હાથમાં સુખ અને શાંતિનું વરદાન આપતા બતાવીને "હખણા (સીધા) રહો નહિ તો ખેર નથી.. " ભાવના પ્રગટ કરવામાં આવી છે. સરવાળે ઉદ્દેશ શાંતિનો જ હતો. જીવો અને જીવવા દો નો જ હતો. બધા એ પોત પોતાની સમજ પ્રમાણે બધું ચીતર્યું. હવે આપણે આપની સમજ પ્રમાણે નવું ચિતરવું. 

___________________________________________________________

બધા ધર્મોની શરૂઆત તેના સો called  સ્થાપકને પહેલા ભગવાન નું પદ આપીને થાય છે. પછી એ પણ ધોષિત કરવામાં આવે છે કે હવે કોઈ આવું નહિ થાય.એમના જેવા જ્ઞાનીની વશાવેલી અહી પૂરી થાય છે.. જે છે તે આજ છે. અને પછી મારા જેવા બુદ્ધિસાળી લોક તેનો એક પંથ બનાવે. અને તે "ભગવાન"ની  કરુણા મેળવવા માટેના નિયમો બનાવે. અને પછી તેને અનુશરણ કરનારની સંખ્યા વધારવાના ચક્કરો ગતિમાન થાય. વારે તહેવારે તેમના ચમત્કારોની વાતો ફેલાય. તેમના કારણે કેટલી આર્થિક, શારીરિક કે સામાજિક મુશ્કેલીઓ ટળી ગયીની વાતો આવે .આ બધું તમને કોઈક શક્તિના ગુલામ બનાવી દે છે. ધીમે ધીમે તમને એ શક્તિની સામે ડરપોક બનાવી દેવાય છે. અને પછી તમે પોતે કોણ છો તે જાણવા નથી દેતું. બસ તમે "એમને" ને "તેમને" જાણવામાં આખો ભવ ગુઝારી દો છો. 

પણ બુધ્ધીસાળી લોકો આવું કેમ કરે..? 

કારણકે તેમને જ્ઞાન સાથે નહિ વેપાર સાથે નીશ્બત હોય છે. જ્યાં સુધી "આ છેલ્લા જ " આવું જાહેર કરવામાં ના આવે ત્યાં સુધી તેમનો ધર્મ નામનો વ્યાપાર અટકી જાય છે. કારણકે કોઈ બીજો આવી ને ( બીજું ગ્રુપ બનાવીને) પોતાને ભગવાન જાહેર કરીને ઉપદ્રવ કરી દે તો ? વ્યાપારીઓ ની કોઈ કમી છે અહી? કેટલાક જ્ઞાની ની વાત સમજીને અંદર ઉતારી દે છે,જયારે મારા જેવા સારી વાતોના એજન્ટ બનવા માંગતા હોય છે. મારા માટે જેના વિચારો સહજતા થી વેચી સકાય તેવા હોય તે વિચારો ઉત્તમ માલ છે. પછી તે માલ નું જરૂર પ્રમાણે પેકિંગ કરીને વેચી સકાય છે. હું તો એક Distributor  છું. મારા ત્યાં બધાના વાક્યો છે બધાની વાતો છે. આ માલ ખરીદવા માટે હું દુરદુર જઈને તપાસ કરું છું. હીરાની જેમ ચકાશું છું. અને પછી તમારે જોઈએ તેવું પેકિંગ કરી આપું છું.

___________________________________________________________

હું કિરાણા સ્ટોર જેવો છું. અને કેટલાક એક્ષ્ક્લુસિવ સ્ટોર વાળા હોય છે. અહી તમને તમારી પસદગી મુજબ નોજ માલ બતાવવું તે સેલ્સમેન્શીપ ની સ્કીલ કહેવાય. ત્યાં તમને તેમના જેવું કોઈજ નથી તેવું કહીને જે છે તે જ માલ મળશે.માણસની ચિંતાઓ સવાલો ક્ષણે ક્ષણે બદલાતા રહે છે અને એટલે તેમના ધર્મ વિશેના પ્રશ્નો પણ બદલાય છે. અહી સવાલ જવાબ છે. ત્યાં ભાષણ છે. તમારે જોઈએ છે તે માલ જો મારી પાશે નથી તો મારે પણ તેને શોધવોજ પડશે ને ? 

 

નવલકથા : મને મોક્ષ ઉછીનો આપો

કતલ નું પાનું

એની આંખ પર મરમરે છે કાજળ નું પાનું 

વળી હોઠ પર ફરફરે છે છે ગઝલ નું પાનું 

રદીફ અને કાફિયા ઝગડ્યા છેક લગી,

કોરુધકોર રહ્યી થરથરે છે ગઝલનું પાનું 

નીતનીત રહસ્યો આવી ચડે છે બારશાખ પર 

સમય પર ઝરઝરે છે પઝલ નું પાનું.

કોઈ સુંદર છે, તો કોઈ છે સુગંધીદાર 

તોયે ફૂલોના પુસ્તકોમાં છે કમળ નું પાનું.

મોતનો મોભો પણ સૌ પાળી ને રહે છે 

ઈતિહાશમાં હોય છે એક કતલ નું પાનું 

છીછરા સંબંધો

સ્મશાનમાં આજે સમય સડે છે 

બાગના માંચડે હવાઓ રડે છે 

દેશો વચ્ચેની ભૂગોળ ની લડાઈમાં

લોહી લુહાણ થઇ ઈતિહાસ રડે છે 

કિનારે આવીને મારી નાવ ડૂબી ગયી 

કિનારાની સાથે હવે દરિયો લડે છે

લાગણીઓ ઊંડી કે,છીછરા સંબંધો

ચોખ્ખા રસ્તા નીચે ગટરો મળે છે 

amdavadi, અમદાવાદી

અમદાવાદી ને મરવાનો નહિ જીવવાનો કંટાળો આવતો હોય છે

કેમ...

કેવી રીતે ? ..

જુઓને ...

અહી કોઈને રોંગ Side માં કાર ચલાવવાનો દર છે? ...!!!!!!

અને કોઈની પાસે રોંગ side વાળાને પકડીને ફટકારવાની હિંમત છે?

અમદાવાદી કોઈના લગ્નપ્રશંગે જશે તો ચાંલ્લો જમ્યા પછી જ લખાવશે અને લોકોનેય ખબર છે એટલે મુખવાસ ના counter ઉપરજ ચાંલ્લો લેવા બેસાડાય છે ..

માફીનો મોકો, An opportunity to forget & foregive

મોત પર યમરાજે એક આપ્યું લીસ્ટ મને

હેરાન કર્યા હોય,માગવા માફીનો મોકો મને

માંડ લીસ્ટમાં બે ચાર નામ બીજાના નીકળ્યા.

જીવનભર હું જ બધે નડ્યો હતો મને.

લગ્નની મુર્ખામી

લગ્ન એ અલ્લાહ ની નથી મહેરબાની,

એતો છે વળગેલી જવાબદારી

જવાબદારી વળગે ને ઉત્સવ માનવીએ

એજ તો છે મુર્ખામી.

મુર્ખામીને સ્વીકારવી એય છે ઈમાનદારી

અને તક મળે એ

મુર્ખામીને સુધારવી એ છે સમજદારી

Trial Balance

વહેલી સવારે કુકડો બોલે ને યાદ આવે

નવો દિવસ, નવી રાહ, નવી દિશા

અને સુરજ ને કહેવાનું મન થાય,

Thank you ,

દરરોજ ખુલતા જાય નવા સ્વપ્નોના ખાતા

અને પછી ઘણી વાર એ ખાતામાં

કઈક entry પડે તેની રાહ જોવામાં

માથાના વાળ તેનો રંગ બદલતા જાય

ત્યારે ઘરની ખડકીપર આવી ને બેઠેલો કાગડો

કો'કના આગમન ની કાળી યાદ અપાવે

ને મનમાં થાય ઝબકારો

કે,

ખાલી ખાતાઓ ને ભરવામાં

ખબર નહિ ક્યારે બંધ થઇ જાય આ ચોપડો.

એટલે જ દરરોજ રાત્રે

હું તો તૈયાર રાખું છું સરવૈયું..

ટાંટિયા ના મળે તો પ્રતિક્રમણ

અને સામાયિક નું રાખું છું રખોપું

કોન્ડોમ ની ગંધ, Duality in me.

કાલે રાત્રે રવિવારની માથાકુતો પછી આખી society સુઈ ગયી હતી ત્યારે રવિવાર ની પૂર્તિ ગુજરાત સમાચાર ની લઈને બેઠો. લગભગ બધાજ લેખ વાંચવાની ટેવ છે. અને તેમ કર્યું પણ ખરું.બસ, એક લેખ spectrometer (સ્પેક્ત્રોમીતર ) નો જય વસાવડા નો લેખ એક ઊંડા સામાયિક માં લઇ ગયો. આખો લેખ એક કવિતા હતો. મને ખુબ ઊંડા શ્વાસો લેવરાવી ગયો. વાક્યે વાક્યે ટપકતી કવિતા ની પંક્તિઓ જાણે મારીજ વાત કરતી હોય તેવું લાગ્યું. જિંદગીના લાંબા પથ પર કેટલીયે વાર આવા અનુભવો થયા છે. અને હમેશા એવું અનુભવ્યું પણ છે કે માણસો ની વચ્ચે હું મારી જાતને શોધતો હોઉં. અને અચાનક વિચારતો થઈ જતો કે હું કોણ છું? આ બધા કોણ છે ? મારે તેમની જોડે સંબંધ શું? હું કોઈની favour કરું કે વિરોધ કરું તો પણ શું કામ ? અને જવાબ શોધ્યા કરતો. કેટલાય ગ્રંથો ફંફોળી જોયા. કેટલાય યુગપુરુષો ને સાંભળ્યા અને વાંચ્યા. સામાજિક પ્રશંગો થતા અને ખુશીના માહોલ વચ્ચે લોકો સાથે હળીમળી ને વાતો કરતો. પણ અંદરના પ્રશ્નો અકળાવી મુકતા. જેમ કે,

મધુરજની ઓરડામાં,

સુગંધી વાતાવરણની વચ્ચે,

હજી અનુભવાતી હોય

નવવધૂના હાથમાં મુકાયેલી મહેંદીની સુગંધ

શરીર પર છંટાયેલા

etc અત્તરોની સુગંધ .

ને પછી થયું હોય યુદ્ધ

એકમેક ને એકમેક માં ઓગળી નાખવા માટેનું

અને પછી તૃપ્તિ અને સંતોષના

ઊંડા શ્વાસ... વાતાવરણ માં

ફેલાવતા હોય ગરમાવો

ત્યારે ,

થાકેલું શરીર કહેતું

બસ, હવે લાંબી ગાઢ નિંદ્રા ....

પણ .....

પેલા પ્રશ્નો જોતા હતા

મગજના ખૂણા માંથી આ ખેલ,

અને કરતા થું..થું...

નાક ઉપર આંગળી મુકાવીને

અને બતાવી

પેલા કોન્ડોમમાં ગંધાતા વીર્યને ....

ને પૂછતા ...હવે શું?

નાનપણ થી અત્યાર સુધી મેં મારી અંદર ના બંને ને એકસાથે વાત કરતા જોયા છે. એક લઇ જાય છે ગામ તણી અને બીજું લઇ જતું સીમ ભણી. હું મારી જોડેજ યુદ્ધ કરતો રહ્યો છું. અને તેમાંથી નિર્માણ થતું એકલતાપન. શરૂઆતમાં આવી એકલતા થી ગભરામણ થતી. અને જિંદગી માં મારી આસપાસ ની વ્યક્તિઓ પણ અકળાઈ જતી. ત્યાજ મને સાથ મળી ગયો દાદાનો, નીરુમાનો અને દીપકભાઈનો. ઉત્પન થયેલા અને હજી સુધી ના થયેલા તમામ પ્રશ્નોના જવાબ મળવા લાગ્યા. મારી આખી થીંકીંગ પ્રોસેસ ધીરેધીરે dual માંથી બહાર આવી ગયી. હવે એકલતા સાલતી નથી પણ તેમાં જ મોક્ષનો આનંદ અનુભવવા લાગ્યો છે. મૃત્યુ પછી ના મોક્ષના અનુભવતો ખબર નહિ ક્યારે કોણ કરશે પણ હવે તો જીવતા જ એકલતા માં પણ મોક્ષ નો આનંદ લઇ રહ્યો છું. કારણ કે એકલતા ઉત્પન કરનારા કારણો,પ્રશ્નો ના જવાબ જ મને મળી ગયા છે .

જ્ઞાન પહેલા- જ્ઞાન પછી,before & after the knowledge

જ્ઞાન પહેલા ,

વસંતની સુગંધમાં ને વરસાદ ની રીમઝીમ માં,

પ્રેમસુન્ય શુષ્ક હોઠપર પલળે છે તારી યાદ.

ઝાંઝરની છાન્કારમાં ને ખડખડાટ હાસ્યમાં,

અવાજ્સુન્ય કાનપર લટકે છે તારી યાદ.

ફૂલગુલાબી બાગ માં ને નીલગીરીની કોતરોમાં

સુગન્ધસુન્ય નાક્પર મટકે છે તારી યાદ

સંધ્યાની મસ્તીમાં કે મેઘધનુષ ની હસ્તીમાં

દ્રસ્તીસુન્ય આંખપર ચમકે છે તારી યાદ.

જ્ઞાન પછી,

જ્ઞાનના એકજ સપાટે ખરી પડ્યો ભૂતકાળ

હવે દિલના ખાલી ખૂણામાય ખટકે છે તારી યાદ

સામાયિકની ક્ષણોમાં ને પ્રતિક્રમણ ના આક્રમણમાં

ક્યારેક પળવાર માટેય ચટકે છે તારી યાદ.

પુરુષાર્થ થયો મોક્ષનો, ને ફાઈલોના નિકાલમાં

બેસહારા થઈ, રડે ને ,ખસકે છે તારી યાદ

ધોઈ નીચોવી ભૂતને દુર કર્યું છે પુદગલથી

હવે તાર ઉપર નિરાંતે લટકે છે તારી યાદ

લેખ વિધિના

રાત પડે રોજ, પછી હું એને સંભળાવી જાઉં છું.

હોય કામ બાકી, તો ઉઠાડજે, હૂતો સુઈ જાઉં છું.

સવાર પડતાજ દરરોજ હાથ હોય છે ભારે આ,

નીતનવા લેખ વિધિના, હું વધાવતો જાઉં છું.

મારો ફોટો, My photo

તમારા હાથ માંથી હું હવે છટકી જવાનો

અમથી મારશો ફૂંક તોયે બટકી જવાનો

ગર્જનાઓ (મારી) અહંકારની હવામાં રહ્યી જશે

સુખડના હાર પહેરી હું, ત્યાં લટકી જવાનો.

આંખો પર (મેં) કિનારાઓ ચીતરી જોયા છે,

આ મંદમંદ હવાઓમાં હું ભટકી જવાનો

ભમરાને ગોખાવ્યાતા સરનામાં ફૂલોના

બેજ ફૂટ આમ જતાજ તે ભટકી જવાનો

જાતજાતના ઝંડા લઇ ફરુંછું શેરીઓમાં,

પડછાયો પણ શ્વાસનો મારો બટકી જવાનો.

હાર પહેરી સુખડ નો હું લટકી જવાનો

લાઈફ ઇન દુબઈ,Life in dubai

બપોરનો તડકો પહેરીને

ઉભેલા નાગાફૂગા

Buildings,

હારબંધ વાવેલા કોન્ક્રેત્ના વૃક્ષોનું જંગલ

ફ્લોર પર ટહુકે

Etisalat ના પંખીડા

નીચે Parking માટે

ચક્કર મારતી કારની પક્કડ દાવ

આખું જંગલ ભાગે

એક માછલીને પકડવા

અને

એક પાકિસ્તાની હમાલ,

Exchange ની દુકાને

ભાવ વાંચીને

મુસ્કારતો

અને

વહાલ થી પંપાળતો

આંખમાં અશ્રુ સાથે દીકરીના ફોટા ને.

સંવેદના,feel the thril

From:dazixx.com

હું અહી હતો અને તું ત્યાં હતી,
આપણી વચ્ચે પળોની વેદનાઓ હતી.
માની ગયો, એ સ્પર્શી ને તને આવ્યો 'તો પવન.
તેના ખિસ્સામાં ભીની સંવેદનાઓ હતી.

દુબઈ ડ્રીમ્સ ,Dubai Dreams

છુટા છવાયા પડેલા
સ્વપ્નાઓના ભંગાર પર
ટપક ટપક થતા
આંસુઓની છાલક
પછી
કાદવ ને કીચડમાં
ખીલવા મથતા અનેક કમળો .....
નીચે નમું છું
અને મથુ છું તોડવા એક
ને ,
અચાનક થાય તે અદ્રશ્ય
પછી,
વેરાય છે સ્ક્રીન પર
પેલા વમળો ની પંક્તિઓ
"Bed Command or File Name"

પ્રાથના, Preyar

આજ મારી તૈયાર વીણા

સંગીત તું વગાડી લે.

અહંકાર ના પાપણો મહીં થી

દ્રષ્ટી મારી જગાડી દે.

દુર દુર બહુ ભટક્યો છું

બસ, એક તારી શોધમાં

જરાક જો થાઉં હું હતાશ

તો, પ્રેમ થી પંપાળી દે.

નથી પડવું છુટું મારે

એક તારા સાનીધ્ય માંથી

આ તારું જ તો છે કમળ

લઇ ભૂલ તારી સુધારી લે.

આ નદી ને તો હવે

ભળી જાઉં છે સાગરમાં.

તુજ તારી આ ઉધારી

મૂડી ને સાંભળી લે.

એક મોકો, Opportunity

સવાર પડી ને ફરી તે મોત ને ઝટકો આપ્યો છે.

નવો નક્કોર દિવસ આપીને એક મોકો આપ્યો છે.

ઘસીને દિવસભર કરું છું ચોખ્ખો હું આત્મા,

બનવા પથ્થર ને મૂર્તિ, તે એક મોકો આપ્યો છે.

મારી થુંઉપીસ - Birth to Death via Life

સવાર થી સાંજ ને

સાંજ થી ફરી સવાર

ઉઠવું અને સુઈ જવું

સુઈ ને ઉઠી જવું,

જન્મવું અને મૃત્યુ પામવું

હસવું અને રડવું

યાદ રાખવું અને ભૂલી જવું

રાગ રાખવો ને દ્વેષ રાખવો

ઉંચે જવું કે નીચી પાયરી એ જવું

બસ, જન્મ થી લંબાયેલી લામ્બ્બ્બ્બી લીટી વચ્ચે આવેલા આ બધા સબ્દો ને સમજીએ

એ પહેલા સબ્દો ઝાંખા પડતા જાય

અને પછી સફેદ વાળ ના ભૂત જેવો,

કિનારીએ થી ધ્રુમ્સેર વછુત્ત તી હોય તેવો

સબ્દ વળગી પડે ....

ત્યારે કઈ કેટલાય રમકડા

તિજોરી માં રમ્યા વગરના રહી ગયા નો

રહી જાય અફસોસ.

-----

ના હવે મારી થુંઉપીસ

મારે નથી રમવું તમારી જોડે

પહેલા હું રમી લઉં મારી જોડે
--